Przed nami jeszcze miesiąc karnawału! Małym Czytelnikom Wierszoteki życzę wyśmienitej zabawy! 

Kota wyrwał z drzemki hałas. Cóż to? Myszki – wszystkie naraz,
Z nor wytknęły swoje nosy – piszczą, krzyczą wniebogłosy.
W parach, solo, w takt muzyki, mysi taniec tańczą dziki.
Są na górze i na dole, na podłodze i na stole.
Wszędzie – tam, gdzie radę dały, tam spryciary się wdrapały.
Kręcą twista na ogonach, w serpentynach i w balonach.
Szczur muzykę puszczać woli – przy muzycznej tkwi konsoli –
Jest DJ’em – ma słuchawki i rytmicznie klaszcze w łapki.

Kocur oczom nie dowierza. Już do skoku się przymierza –
Sprawdzi czy to sen, czy jawa. Na to myszka – „Ważna sprawa  –
To karnawał – w karnawale, koty nas nie gonią wcale!
Niepisana to zasada – odpuść, Miauczku, trudna rada.
Mamy prawo do szaleństwa i poczucia bezpieczeństwa”.
Kot zakręcił swoje wąsy i z myszkami zaczął pląsy –
Rozbawiony, zęby szczerzy – niech ten sprawdzi, kto nie wierzy!

Krowa z kozą się spierają –
Czy do kłótni powód mają?
Czym jest tutaj kość niezgody?
Czasem błahe jej powody…

W tej historii jest podobnie,
Żadna z pań tych, wprost nieskromnie,
W przechwalaniu nie ustaje –
Która lepsze mleko daje.

Krowa muczy: „Me smaczniejsze,
Tłustsze i delikatniejsze.”
Koza zwie swe rarytasem,
Zdrowszym – mówiąc tak nawiasem.

Nagle owca zabeczała
Głos swój w sporze zabrać chciała.
Piękna, biała, w lokach z wełny,
Pysk ma cały paszy pełny.
Powolutku ją przeżuwa,
Wniosek z kłótni też wysnuwa.

„Runo moje, czyli wełna,
To dopiero zdobycz cenna!
Z niej są swetry i kożuchy,
Kapcie, czapki i poduchy –
Grzeją ludziom brzuchy, grzbiety –
Oto sierści mej zalety!
A do tego mleko daję,
Pyszny z niego ser powstaje…
Lecz czy chwalę się przed wami
Powyższymi zaletami?
Nie – po prostu stwierdzam fakt,
Bowiem mam ja duży takt!
Nie wam mleko swe oceniać,
Ani się tak śmiesznie gniewać!
Niech osądzi, kto spróbuje,
Kto wszystkiego posmakuje.
A, że smaki też są różne,
Wszelkie dalsze kłótnie próżne!”