„Do biedronki przyszedł żuk, w okieneczko puk-puk-puk” – kto pamięta wiersz Jana Brzechwy, ten wie, że starania żuka spełzły na niczym. Przedstawiam Wam historię konika polnego, który również zabiegał o rękę biedroneczki. Czy miał więcej szczęścia od żuka? Czy udało mu się skraść serce biedronki? Sprawdźcie sami! 🙂

Konik polny niestrudzony,
Już od roku szuka żony.
Przed biedronki stoi domem –
Myśli: „Ujmę ją sposobem!”
Na kolana przed nią pada,
Obietnice oto składa:
„Mszyce będę ci przynosił
I na rękach co dzień nosił.
Do snu będę ci też grał
I jak o królową dbał!”

Biedroneczka – zadufana,
Tak mu rzeknie: „Proszę Pana,
Ja cię nigdy nie poślubię,
Bo po prostu cię nie lubię.
Swą muzyką Pan mnie męczy,
Gdy pod oknem mym wciąż brzęczy.
Próżno Pan się tak wytęża.
Poza tym – nie szukam męża.
Gdzieś Pan żonę znajdzie w świecie,
Może Pan wyjedzie w lecie?”

Konik polny – już zmartwiony,
Przez biedronkę tak okpiony,
Wnet pakuje swe manatki –
Muszkę w kropki, spodnie w statki
I do Francji się przenosi,
Wszem i wobec wszystkim głosi:
„Tam wysoko, w drzew koronie,
Zagram pięknie swojej żonie.
Znajdę na swój kłopot radę –
Ujmę czarem mym cykadę.
Szczęściu trochę dopomogę –
Dłużej sam już żyć nie mogę!”

Czy spacer ślimaka ze stonogą jest w ogóle możliwy? Czy stonodze przeszkadza czasami nadmiar nóg, a ślimak zawsze się „ślimaczy”? Kto jest ciekaw, niech szybko przeczyta nowy wierszyk!

Idzie ślimak ze stonogą,
Tempa jednak zgrać nie mogą.
Jedną nogę ślimak ma,
A stonoga szybko gna.

Niesłychane! Wiarę dasz?
U niej zliczysz nóg sto aż!
Wnet ślimaka wyprzedziła,
Choć się wcale nie spieszyła.
Na kompana w miejscu czeka.

Ślimak na dom swój narzeka –
„Ciąży mi na karku wielka,
Ta skorupa – ma muszelka!
Gdybym ze sto nóżek miał,
Jak torpeda też bym gnał!”

A stonoga tak marudzi –
„Ślimak się pełzaniem trudzi,
Kłopot mają i stonogi,
Gdy nas czasem bolą nogi.
I do tego – wszystkie naraz –
To dopiero jest ambaras!”

Z tej przechadzki wniosek taki –
Bardzo wolne są ślimaki.
Z dżdżownicami niech pełzają,
Które wcale nóg nie mają.
A stonoga, za partnera,
Niech pająka już wybiera.
Ten ma liczne, długie nogi –
Z nim przemierzy wszystkie drogi!

Nie taki pająk straszny, jak o nim mówią 🙂 Sprawdźcie, co pająk znalazł w swej sieci i jak skończyły się jego łowy!

Przędzie pająk pajęczynę –
Groźną ma przy pracy minę.
Chce rozpocząć szybko łowy,
Bo ma z głodu bóle głowy.
Pajęczyna, niczym mgiełka,
Wnet od muszek aż w szwach pęka.

Pająk biegnie do zdobyczy,
Wówczas jedna z muszek krzyczy,
(Reszta płacze znów obficie):
„Ach! Pająku, daruj życie!”
Pająk na to – „Ciii, bez krzyku!
Ja kłopotów mam bez liku,
W brzuchu mi od rana burczy –
Czuję, jak się z głodu kurczy.”

Muszki słychać niemal wszędzie,
Proszą dalej – „Cóż to będzie?!
Mama będzie nas szukała
I ze smutku wciąż płakała.
Nasze życie nic nie znaczy?
Niech pan na uczucia baczy!”

Pająk problem ma nie lada.
Wreszcie mówi – „Trudna rada!
Nie chcę mieć poczucia winy –
Zacznę chyba jeść rośliny.
A wy, muszki, uciekajcie
I już tutaj nie latajcie!

Od tej pory, dzieci, wiecie…
Pająk jest na wege diecie!